In de stilte

Als het even helemaal stil is. In het bos bijvoorbeeld. Dan voel ik me zo dankbaar. Gewoon dat ik weet dat ook zonder mij de hele wereld door draait maar dat ik dankzij hier een plek heb. Dan denk ik even aan alle mensen waarvoor ik hier ben. In de stilte, weet ik steeds weer zeker dat ik blij ben dat ik nog steeds leef. Dat ik mezelf kan aankijken in de spiegel en kan lachen. Als ik in de stilte ben weet ik dat het meisje van vroeger nog steeds in mij zit, maar ik weet dat ze ook een veilige plek heeft.

"It's ok to be not ok." 

Gezocht in de drukte van het bestaan. De druk van de maatschappij in je rug hijgend. Het idee hebben dat falen het einde is. Als je faalt dan kan je het wel vergeten met je leven...

Een bijbaantje die je constant maar inpland, school die hoge verwachtingen aan je stelt, vrienden die je absoluut niet achter kan stellen; er is altijd wel wat. Je wil alles uit je dag halen.

Want stel... Dat je niet aan de verwachtingen voldoet van je baas, een slecht cijver haalt op school of een feestje moet missen. En het leven is al zo kort. Er zit maar een ding op nog harder werken... Je springt van een naar het ander. Thuis ben je amper, je hebt een haat/liefde relatie met je bed en bij je vrienden geniet je niet meer zoals anders.

Je hebt tegen je ouders gezegd dat het prima gaat. Als je vrienden een afspraak voor jou willen verzetten houd jij ze tegen, jij kan alles aan want je bent jong. Dan maar wat minder uurtjes slaap..

Maar dan... is er opeens niets meer. Geen enkele agenda afspraak, geen Whatsappje en zelfs geen schoolwerkstuk waar je druk mee bent. Helemaal niks!

Schrik je dan? Maakt het je bang, dat je wat verkeerd gedaan hebt? Of kan je genieten? Leg je je mobiel weg en ga je wandelen? Even de hele wereld vergeten. Doen alsof er geen afspraken morgen staan, geen mensen zijn die je willen spreken? Zou dat niet heerlijk zijn... Dat je elke week gewoon een dag hebt met helemaal niks.